Tijdens mijn zwangerschap voelde ik dat ik meer bewust om moest gaan met ons dochtertje in mijn buik. Iets riep in mij of probeerde mij duidelijk te maken dat ik mij moest voorbereiden op de geboorte. In het begin van de zwangerschap dacht ik, ‘Ahjoh komt wel goed, vrouwen baren al duizenden jaren kinderen en er is nog nooit eentje blijven zitten’ maar wat ben ik blij dat ik toen toch de keuze heb gemaakt voor een HypnoBirthing cursus. Want het klopt ook dat er nog nooit eentje is blijven zitten, maar de manier waarop je kleintje geboren wordt is zo belangrijk! Dankzij de cursus heb ik veel waardevolle kennis en handvaten meegekregen en voelde ik mij hierdoor vol vertrouwen en keek ik helemaal uit naar de geboorte!
Voorbereidingen waren intussen getroffen voor de komst van onze kleine meid, ik was goed aan het oefenen met de ontspanningstechnieken die ik had meegekregen, het bad stond klaar, babykleertjes lagen gewassen en wel in de kast, babykamertje was klaar noem maar op. De weken gingen (geloof me, vanaf 37 weken ben je al aan het aftellen naar dat mooie moment) voorbij en vanaf iets meer dan 40 weken werd mij verzocht vanuit de verloskundigenpraktijk om op controle te gaan in het ziekenhuis, standaard routine.
Eenmaal in het ziekenhuis werd ik voor een halfuur aan de CTG aangesloten (hartslagmeter voor moeder & baby) en werd de hoeveelheid vruchtwater bekeken middels een echo. Alles was in orde maar er werd toch aangeraden om een afspraak te maken voor het inleiden want ja, dan staat het maar vast ingepland. Hier was ik huiverig op omdat ik graag een thuisgeboorte wilde en omdat alles in orde was met mij en ons dochtertje had ik dit verzoek vriendelijk afgewezen. Als alles in orde is gaan we voor een thuisgeboorte, punt🙏
Om de dag moesten we naar het ziekenhuis voor controle en alles was en bleef goed. De kleine was lekker actief en had blijkbaar de tijd nodig om haar eigen af te ontwikkelen. Vanaf de 41 weken werd mij weer de vraag gesteld om een afspraak te maken voor een inleiding omdat september DE geboortemaand is en er bijna geen plek meer was. Mede door mijn omgeving en de daaruit vloeiende angstige verhalen over dat je niet te lang moet wachten anders kan je kindje dood geboren worden en ik ken iemand die zus en zo etc. werd mijn zelfvertrouwen minder. Na controles in het ziekenhuis was gebleken dat er nog geen schot in de zaak zat en mijn baarmoedermond nog niet was verstreken waardoor er cijfers werden getoond van wat er mis kon gaan en bij hoeveel procent van de zwangere vrouwen dit voorkwam. Op aandringen van de gynaecoloog in het ziekenhuis hebben we toch maar een afspraak gemaakt voor een inleiding. Ik had inderdaad weinig opties, oftewel twee data en dat was op 41W6D of de week erna. De moed zakte in mijn schoenen en op dat moment liet ik mij leiden door angst en voelde ik mij helaas niet sterk genoeg om aan te geven dat ik het niet wilde omdat alles goed was. Mijn vertrouwen in mijzelf zakte weg en ik liet mij leiden door de medische wereld en liet mij behandelen als iemand waar iets mis mee was en niet als een gezonde moeder met een gezond kindje die op een natuurlijke manier thuis kon bevallen. Voor mijn gevoel begon het aftellen, ik had nog 3 dagen de tijd voordat ik ingeleid zou worden.
Ons dochtertje bleef lekker knus bij mij in de buik. Ik had van alles geprobeerd om de geboorte op te wekken van strippen tot ananas tot wandelen noem maar op, maar het mocht niet baten, mijn lichaam en kleine meid waren er simpelweg nog niet klaar voor. De dag voor de inleiding naderde en zoals afgesproken met het ziekenhuis moesten we ’s avonds langskomen om een ballonnetje te plaatsen zodat mijn baarmoedermond de volgende dag voldoende geopend zou zijn (minimaal 2 cm) voor het breken van mijn vliezen. Tijdens de CTG-scan baalde ik als een stekker en wat heb ik veel gehuild omdat de geboorte die ik voor ogen had anders zou lopen. Uiteindelijk herpakte we ons en gingen we voor een mooie geboortereis!
’S nachts kwamen de golvingen. Ik wist eerst niet wat me overkwam maar ging vervolgens lekker slapen en liet mijn lichaam het werk doen, de geboorte was begonnen. Omdat het een medische geboorte was geworden moesten we ons ’s ochtends melden in het ziekenhuis. Dankzij HB had ik een mooi document gemaakt met mijn geboortevoorkeuren en overlegde ik deze met de dienstdoende verlos- en verpleegkundige. Ik wist wat mijn rechten waren en hoe netjes te onderhandelen over de geboorte van ons dochtertje zodat het allemaal zo zacht mogelijk kon verlopen zonder onnodige interventies. Na de bespreking werd er door de verloskundige geconstateerd dat ik 4 centimeter geopend was.
Mijn vliezen werden gebroken en normaliter dienen ze binnen een halfuur tot uur de weeënopwekkers toe. Maar daarin hebben we gelukkig kunnen onderhandelen en gevraagd om ons minimaal 2 uur te geven zodat de golvingen zelf op gang konden komen. Helaas kwamen de golvingen niet en werden uiteindelijk de weeënopwekkers toegediend. Ik gaf aan dat ik de golvingen wilden opvangen in een bad en dat was prima maar dan moest er wel een elektrode ‘’plakkertje’’ op het hoofdje van ons dochtertje geplakt worden zodat ze de hartslag konden blijven monitoren. Het enige wat ik zei was ‘Gaan we niet doen’ waarop de verloskundige vroeg ‘Maar waarom niet?’ Waarop ik antwoordde ‘Er wordt geen schroef in het hoofdje van mijn kind gedraaid’. Hierop werd verbazend maar goed gereageerd en mocht ik toch met de CTG in bad.
Het ging heel goed en ik kon de golvingen goed aan. Ik ademde mee met mijn baarmoeder en ontspande mij heerlijk. Ik at tussendoor, lachte, liep door de kamer heen en weer en deed mijn ding. Omdat ze in de zorg niet gewend zijn dat je ontspannen bent met golvingen en kan lachen en praten (zo werd het letterlijk gezegd), werden mijn weeënopwekkers omhoog gedraaid. Hierdoor kwam ik helaas in een weeënstorm terecht omdat het teveel werd voor mijn baarmoeder. Dankzij de ademhalingstechnieken en mijn geboorteteam dat bestond uit mijn geweldige man en moeder, ben ik hier zonder pijnstilling doorheen gekomen en heb ik gestreden om het voor mijn dochtertje zo fijn en zacht mogelijk te houden.
De weeënopwekkers werden uiteindelijk naar beneden gedraaid en mijn lichaam nam het over. Ik ging heerlijk op bed zitten en keerde volledig in mijn bubbel. Ik hoorde alles om mij heen maar ik had geen behoefte om te reageren. Mijn man dacht dat ik in slaap was gevallen maar ik was heerlijk relaxed en aan het communiceren met mijn kleine meid. Dankzij de cursus wisten mijn man en moeder wat ze moesten doen en masseerde ze mijn voeten waardoor ik nog meer ontspannen werd en ik mijn lichaam het werk kon laten doen. Ook wanneer er een golving kwam werd heel de kamer stil zodat ik in alle rust de golving kon doorlopen. Binnen een uur was ik van 6-7 centimeter naar volledig geopend en voelde ik de behoefte om te persen. Volgens de verpleegkundige was dit te snel maar haalde ze er toch maar de verloskundige bij omdat ik aan had gegeven dat ik het gevoel had dat ik moest poepen.
De verloskundige kwam binnen en kon aan de bewegingen van mijn buik zien dat ik volledig geopend was (je buik maakt een golvende beweging omdat je baarmoeder je baby naar beneden aan het duwen is). De verloskundige toucheerde en bevestigde dat ik inderdaad volledig geopend was. Ze wilden mij in bed houden maar ik gaf aan dat ik dat niet wilde en naast het bed wilde staan zodat mijn dochter in een verticale positie geboren zou worden. Mijn lichaam gaf dit namelijk aan en ik volgde. Dit was prima voor ze en ze regelde een baarkruk zodat ik tussendoor kon rusten met mijn man achter mij op een stoel als steun.
Tijdens de geboortefase riep mijn verloskundige steeds dat ik met mijn kin op de borst moest persen maar ik riep terug dat ik dat niet zou doen en pas mee ging werken zodra ik voelde dat mijn lichaam hier het signaal voor gaf. Bij een persdrang gebruikte ik de geboorteademhaling welke ik had geleerd bij de cursus en het werkte geweldig. Er bleef voldoende zuurstof naar mijn dochtertje gaan en zonder onnodig te persen werd ze met een oerkreet in 40 minuutjes geboren.
Met 41 weken en 6 dagen kwam mijn dochter Sofie ter wereld en ging er letterlijk een wereld voor mij open. Sofie betekend: Wijsheid, en dat klopt. Wat heb ik veel van haar en door haar geleerd over mijzelf tijdens de zwangerschap, geboorte en tot de tijd van nu. Tijdens de geboorte veranderde ik van vrouw naar moeder en wat een bijzondere mega transformatie was dat. Een transformatie naar een nieuw mens met een andere blik op de wereld om zo degene te beschermen van wie ik hou. Een tijgerin was ontwaakt, een vechter voor het gezin.
Niet alleen mijn dochter Sofie werd geboren maar ook de basis van mijn reis naar HypnoBirthing docente en dus mijn missie om andere prachtige vrouwen te begeleiden naar een geboorte met oerkracht om vol trots, liefde & geluk op terug te kijken zonder onnodig medisch ingrijpen en schuldgevoel. Want de geboorte van je kind? Die zal je nooit vergeten, en zal je aan terugdenken alsof het de dag van gisteren is.
Tijdens het hechten hadden we het over de gynaecoloog die de eindverantwoordelijke is voor de geboorte. De verloskundige zei toch maar even dat ik geluk had dat het zo was gelopen want ‘de messen lagen al geslepen en wel klaar bij de gynaecoloog voor het geval dat..’, nou fijn om te horen maar niet heus😂🫠
Dank aan het zorgpersoneel in het Albert Schweitzer ziekenhuis te Dordrecht dat mijn geboortevoorkeuren serieus werden genomen en er werd geluisterd en gecommuniceerd! Dank aan de verpleegkundige die vol verbazing naast mijn bed stonden na de geboorte en mij complimenten hebben gegeven over hoe goed ik het heb gedaan en hebben gemotiveerd door lieve woorden te zeggen als ‘wat een bikkel is het he, wat doe je het goed’. De verpleegkundigen vertelden mij dat ze nog nooit zo’n geboorte met een inleiding hadden meegemaakt en dat ik de eerste was naar wie er zo goed werd geluisterd en gecommuniceerd over mijn geboortevoorkeuren. Ze zeiden ook dat dit voor hun een verandering was op de kijk naar geboorte in een ziekenhuis en hoe er voortaan beter gecommuniceerd en geluisterd moet worden naar ouders die het beste willen voor hun kindje. Hoe gaaf is dat!
NOTE! Weet dat het zorgpersoneel hun protocollen nalopen zoals ze hebben geleerd in hun opleiding en dat ze zich er vaak niet eens bewust van zijn dat een hands-off geboorte in een ziekenhuis mogelijk is als alles goed is met moeder en kind. ‘Wanneer een zorgverlener een hamer in zijn/haar hand heeft, ziet alles eruit als een spijker’. Hier bedoel ik mee te zeggen dat een zorgverlener niet wordt opgeleid om NIETS te doen en dat ze het dus lastig vinden om niks te doen waardoor er (te) vaak onnodig interventies worden uitgevoerd.
LEUK WEETJE! Wist je dat een thuisgeboorte bij een gezonde moeder & kindje, net zo veilig is als in een ziekenhuis?
Bij HypnoBirthing zien wij de zwangerschap en geboortes als een natuurlijk proces. Jouw lichaam is letterlijk gemaakt om een kindje te baren en vinden dat, als er niks aan de hand is en alles normaal en goed verloopt, medisch ingrijpen niet nodig is oftewel ‘HANDS-OFF’. Maar let wel! Als er WEL iets aan de hand is mogen we onze handjes dichtknijpen dat de zorgverleners er zijn🙏
Lieve mensen, dankjewel voor het lezen van mijn verhaal💜
