Het was donderdagmiddag 17:00 toen ik even lag te rusten op bed en ik mijn eerste wee voelde, 1 dag voor de uitgerekende datum.

Ik had niet direct door dat het weeën waren, en wilde me er eerlijk gezegd ook niet teveel mee bezig houden omdat ik al zo veel verhalen gehoord had dat het wel 24-48 uur kon duren. Mijn plan was om zo lang mogelijk afleiding te zoeken.

In eerste instantie dacht ik dat ik wat verkeerds gegeten had, ik vond het lastig te onderscheiden of het weeën waren of darm krampen. En wilde vooral bij de mensen om mij heen geen vals alarm slaan.

Dus ik ben lekker naar beneden gegaan, eten gemaakt. Jeroen vroeg, kan ik wel gaan voetbaltrainen? Waarop ik zei, ja hoor ga maar lekker. Wie weet hoe lang dit nog gaat duren.

Ik ben beneden een serietje gaan kijken, en om 20:00 dacht ik, ik ga douchen en naar bed.
De weeën kwamen erg onregelmatig, dan weer om de 15 minuten, en dan weer om de 6 minuten.

Jeroen kwam om 21:30 weer thuis vanuit zijn training, en we gingen samen proberen te slapen. Maar ik kon geen houding meer vinden om stil te blijven liggen. Ik ging het bed in, bed uit. De weeën kwamen steeds sneller. Ik zei tegen Jeroen, ik ga wel beneden op de bank slapen. Dan kan jij in ieder geval rustig liggen. Waarop Jeroen zei, nou ik denk dat de bevalling begonnen is. Laten we naar je moeder gaan. Daar stonden alle spullen klaar voor als de bevalling zou beginnen.

Thuis nog mijn spulletjes gepakt, ik wilde zelfs nog een makeupje op doen, maar door de heftige krampen die al heel snel achter elkaar kwamen lukte dit niet meer.

Onderweg naar mijn moeder, wat 4 minuten rijden is, had ik al 2 flinke weeën achter elkaar.
Rond 23:00 kwamen we aan bij mijn moeder. Mijn zus Nicole ingelicht dat de bevalling begonnen was en dat ik haar die nacht of de volgende dag kon bellen om de bevalling te fotograferen.

Bij mijn moeder eerst even bij de tafel gezeten, waar Jeroen mijn rug masseerde. Maar ik vond dit geen prettige houding om de weeen op te vangen, waardoor ik wat onrustig werd. Wat ijsberen door de kamer heen om een fijne houding te vinden. Ook moest ik erg overgeven van de pijn.

Jeroen is naar bed gegaan, want ik bleef maar volhouden dat dit nog wel is 24-48 uur kon duren dus dat hij zijn rust goed gebruiken kon.

Ben met mijn moeder buiten gaan zitten, het was heerlijk warm buiten. Met mijn benen op een bankje, en kon mijn weeën hier prima opvangen. De weeën werden steeds intenser, waarna ik onder de douche ben gegaan. Dit verlichte de pijn en vond ik heel prettig, ik had ook rug en been weeën. Waardoor een warme douche dit goed kon verzachten.

Rond 02:00 verloor ik bloed, en vocht. Toen hebben we de verloskundige gebeld, en aangegeven dat de bevalling begonnen is. Of ze even bij me wilde komen kijken.
Om 02:30 was de verloskundige er, in mijn geboorteplan stond dat ik zo min mogelijk gecontroleerd wilde worden op ontsluiting. Maar ik wilde voor mezelf op dat moment wel weten hoe ik er voor stond. Ze heeft me controleert en gaf aan dat ik al op de 3 cm zat. Dit gaf me weer zoveel kracht, fijn om te horen dat het ECHT begonnen was en er vooruitgang in zat!

De verloskundige is weer weg gegaan, en gaf aan om 06:00 weer terug te komen.

Ik ben naar beneden gegaan, en ben op de bank gaan liggen samen met mijn moeder. Mijn moeder had fijne muziek aangezet. Ik kon goed naar de muziek luisteren, weeën opvangen en tussen de weeën door ‘slapen’. Ik was volledig ontspannen. Ik heb wel 2 uur lang rustig op de bank kunnen liggen, mijn moeder lag bij mij te slapen. En eigenlijk het enige wat ik dacht was, zachtjes geluid maken tijdens de weeën anders maak ik mama wakker.

Inmiddels was het 05:00 en de weeën kwamen steeds erger constant achter elkaar, Jeroen kwam uit bed en heeft me nog een keer onder de douche geholpen. En vanaf hier is het allemaal wat wazig voor me geworden.

Ineens was het 06:00 en was de verloskundige er weer. Nicole mijn zus kwam ook toevallig net binnen en heeft Jeroen geholpen bij het vullen van het bad, want door de spanning lukte het Jeroen niet helemaal meer.

Ik lag op bed, ik was in de rustfase. En in eens hoorde ik op bed dat mijn vliezen braken en dat ik kon gaan persen, de verloskundige hoefde me niet meer te controleren op ontsluiting. Ik riep ik kan gaan persen, waarop ze zei, doe maar pers maar. Zo bijzonder dat je dit zelf voelt wanneer je lichaam er klaar voor is.

Het bad was echt net aan gevuld zo snel ging het ineens, en om 06:30 zat ik in het bad.
Jeroen heeft constant bij me gezeten, mama gaf me slokjes water en Jeroen hield washandjes op mijn voorhoofd, het was zo fijn hoe het warme water van het bad de pijn hielp verzachten.

Ik zat helemaal in mijn eigen wereld. En kon tussen de pers weeën door ook weer heel goed ontspannen. Op een gegeven moment zei de verloskundige, hij heeft een hele grote bos met haar. En toen dacht ik, ik ben er bijna, ik ga bijna mijn kleine jongen eindelijk ontmoeten. En dit gaf mij nog meer energie en nog meer power.

En ja hoor, om 07:19 was hij daar. Onze prachtige zoon Jaya, zelf uit het water aan kunnen pakken.
Verliefd tot over mijn oren, wat een haar en wat een prachtig mooie jongen.

Ik heb een droom bevalling gehad, ik stond erop dat het thuis gebeuren moest, op de natuurlijke manier in het bevalbad en wilde Jaya zelf aanpakken.

En al mijn dromen en wensen zijn helemaal uitgekomen.